Den 15. August war et endlech esou wäit! Ech stoung mat mengen 2 vill ze schwéieren Valisen um Findel an hun op mäin Fliiger gewart, deen mech fir d’éischt op Paräis an uschléißend op Cotonou sollt brengen. Mat enger Tréin am lenksen Aan an engem mulmegen Gefill am Bauch soot ech menger Mamm an dem Här Kohll nach eng leschte Kéier „Eddi“, éier et dann fir 8 Méint an de Bénin, genauer gesoot op Allada, sollt goen. Mäin „Service Volontaire de Coopération“ (SVC) konnt lassgoen!

9 Stonnen méi spéit gouf ech zu Cotonou um Flughafen ganz herzlech vum Elisabeth (menger Virgängerin), vum Dr.China (dem President vun der „Association Raoul Follereau du Bénin“, ARFB) an vum Mr.Djeigo (dem Responsablen vun de Projet’en vun der Assosiatioun) begréißt. Direkt as mir opgefall, dass déi afrikanesch Hetzt et an sech huet. An dobäi as et den d’Béninois’en zu deser Joreszäit éischter „fresch“!!
Meng éischt Nuecht hun ech ganz onroueg ennert mengem Moskitonetz geschlof. Ech hat nach net richteg réaliséiert, dass ech matzen an Afrika setzen. An ech konnt et kaum erwarden déi nächst 3 Deeg mam Mr. Djeigo an mam Aulus, dem Chauffeur vun der ARFB, duerch Cotonou ze fueren an déi wichtegst Kommissiounen virun mengem Départ op Allada ze erledegen.

Nodeems ech mech bei der hollänecher Ambassade gemellt hat, meng Euroen an CFA emtauschen war an eng „Carte de séjour“ kruut, hun ech vum Elisabeth, mengem „Guide“, Cotonou gewisen kritt.
Cotonou as déi gréißten Stad am Bénin an genee esou wéi ech mir afrikanesch Stied virgestallt hun: Dausende vun Leit, d’Fraen déi hiren Bébé em de Reck strecken an eng grouß Schossel um Kapp droen, onméiglechen Verkéier, de Gestank vun Ofgasen an virun allem lauter kleng Stänn laanscht Strooßen, wou een wirklech ALLES ze kaafen kritt. An de Strooßen an op de Märt war ech eng richteg Attraktioun; emmerhin fällt hei sou en „Kéiskapp“ wéi ech gudd op! D’Kanner ruffen engem „Yovo, Yovo“ no, sou nennen d’Béninois’en d’Europäer. An jiddereen well dass ech bei sengem Stand eppes kaafen.

Dat gréißten Abenteuer zu Cotonou war fir mech awer d’Fahrt mat engem „Zem“ (Motto-Taxi). Et bleiwt mir en Rätsel wéi déi Chauffeuren sech duerch den Traffic geschlängelt kréien. An ech hun öfters d’Gefill wéi wann sie d’Brems duerch eng Tuut ersetzen. D’Afrikaner sin genee sou wie ech mir sie virgestallt hun: voller Freed, dauernd amgang mat laachen an all Moment motivéiert ze sangen an ze danzen! Mettlerweil hun ech mech och un hir Onpünktlechkeet an hir „Kenns de haut net, dann kenns de muer“-Astellung gewinnt. Am Ufank huet mech dat nach zimlech nervös gemach, mee elo gehéiert dat fir mech schon zum Alldag dozou!
Donneschdes as et dun endlech op Allada an den „Centre de dépistage et de traitement d’Ulcère de Buruli“ (CDTUB) gang. Dest soll fir déi nächst 8 Méint mäin neit Doheem an gläichzäiteg meng Arbeschtsplatz sin. D’“Commune d’Allada“ läit gudd 50km vun Cotonou ewech an as vill méi heemlech an gemittlech wéi d’Groußstad. Den CDTUB gouf duerch d’Zesummenarbescht vun der „Fondation Follereau Luxembourg“ (FFL) an der ARFB am Joer 2002 gebaut an 2008 vergréißert. Ech war impressionnéiert vun dem top-équipéierten Centre an wéi propper an steril am Spidol geschafft gett. Hei gin d’Patienten super vun dem léiwen Personal – dat mech mat oppenen Ärm empfangen huet – encadréiert an behandelt.

Meng Arbescht as ganz vielsäiteg. Moies schaffen ech éischter am medezineschen Beräich. Obwuel ech nach guer keng Erfahrungen an desem Beräich gesammelt hun, kréien ech hei am Centre vill zougetraut. Ech schaffen haaptsächlech mam Kiné, dem Jo, zesummen. Hien huet mir villes iwert d’Kinésithérapie bei Patienten mam Ulcère de Buruli (UB) bäibruecht. Am Ufank hun ech him nogekuckt an heiansdo assistéiert, mee mettlerweil hun ech schon e puer „egen“ Patienten mat denen ech ganz alleng déi verschidden Übungen kann machen. Heiansdo gin mir fir d’éischt nach beim “Pansement„ (Verbandswiessel) laanscht, fir ze wessen wou sech den Patienten hir Wonnen befannen an wéi gudd se schon geheelt sin. Do kann ech och schon e bessen assistéieren.
Wat mech bis elo am meeschten beandrockt hat waren meng Besich am „Bloc opératoire“. Ech hun hei am CDTUB déi grouß Chance „live“ bei enger Operatioun dobäi ze sin. Natierlech hun ech mer déi net entgoen gelooss. Allerdengs kann ech bei den Operatiounen net assistéieren; dofir fehlt mir dann dach dat néidecht Fachwessen. An awer kucken ech ganz begeeschtert den Dokteren iwer d’Scheller an bewonneren hir präzis Arbescht.
Ech hat net schlecht gestaunt wou ech déi éischte Kéier an Kontakt mat den Patienten koum. Sie hun enorm vill Peng, grouß Wonnen an verschiddener hun missen en Kierperdeel amputéiert kréien. Beim Kiné jäitzen d’Kanner wéi um Spieß an och den Erwuessenen gesäit een hir Peng oof. D’Arbescht moies as net einfach, an awer mecht sie mir vill Spaaß wann ech kucken wéi dankbar verschidden Patienten engem sin dass een hinnen helleft.
Nomettes schaffen ech zesummen mat 2 afrikaneschen Sozial-Pädagogen, déi sech emmer ofwiesselen, an der klenger Schoul vum CDTUB. D’Ziel vun deser Schoul as et virun allem, dass d’Kanner vun hiren Peng ofgelenkt gin an dass sie e bessen vum Spidol-Alldag kennen ofschalten. Mat denen méi klengen Kanner gett haptsächlech gespillt, gemolt an gebastelt. Vue dass den Sall awer mettlerweil ze kleng ass fir all eis méi jonk Patienten, gin ech mat dénen méi groußen Kanner, déi schon liesen an schreiwen kennen, an en aneren Sall „Schoul halen“. Hiren Schoul-Niveau den sie virun hirem Openthalt am Spidol haten soll bäibehalen, respektiv verbessert gin. Ech liesen, schreiwen an rechnen mat hinnen. Fir dat ganzt awer e bessen méi opzelockeren bauen ech gären nach aner Fächer mat an den Cours an, wéi z.Bsp. Géographie oder Biologie. Dest haat d’Elisabeth- meng Viergängerin schon ugefangen, an ech well seng Arbescht gären weiderféieren. Zum Schluss gett oft nach gesongen an gedanzt; sie nennen dat „Tam-Tam“. An ech muss zougin, dass déi Kleng definitiv méi Taktgefill hun ewéi ech. D’Afrikaner hun den Rhythmus einfach am Blut!
Och d’Bibliotéik vum CDTUB, déi d’Romy an d’Eli (meng Vir-Virgängerinnen) ageféiert haten, wert ech weider leeden. Et as mir wichteg, dass net nemmen déi kleng mee och déi „grouß“ Patienten d’Méiglechkeet kréien fir ofzeschalten an ebessen op aner Gedanken ze kommen.
Och wann d’Kanner emmer opgedréint sin an oft den Géigendeel vun dem machen wat een hinnen seet, mecht mir d’Arbescht an der Schoul enorm vill Spaaß. An wann ech kucken wéi vill Freed hinnen d’Schoul mecht an wéi gudd et hinnen deet ofgelenkt ze gin, sin ech emsou méi motivéiert mat hinnen zesummen ze schaffen. An obwuel sie an hiren jonken Joren schon esou vill mussen matmachen an vill wéi hun, strahlen sie een dauernd un an kommen op een duergelaaf wann sie een schon vun wäitem gesin. D’Kanner gin mer déi néideg Motivatioun an Kraaft, déi ech suwuel an der Schoul wéi och am Alldag brauch.

No 3 Wochen hei am Bénin kann ech aus vollster Iwerzegung behapten, dass ech mech immens wuelfillen. Ech hun mech agelieft an mech un d’Hetzt an den Béninois’en hieren Lierwens- an Schaffrhythmus gewinnt – an un déi vill Spannen! D’Kanner, déi erwuessen Patienten souwéi och d’Personal sin mir un d’Herz gewuess an machen mäin Openthalt hei am CDTUB nach méi lieweg an flott.
Déi nächst 7 Méint kennen kommen!
 

IBAN LU15 1111 0000 7878 0000 CCPLLULL
IBAN LU38 0019 1100 2081 3000 BCEELULL
151, avenue du X Septembre L-2551 Luxembourg // Téléphone: 44 66 06-1 // Fax: 45 96 53 // info@ffl.lu